සුවහසක් වූ දහසක් කඳුළු බිඳු නෙතු අගින් රූරා ඇද වැටුනු අතර අපරිමිත සෙනෙහසක් ලතාව හඬනා සෝසුසුම් වැල් මහමෙරක් තරම් ගොඩ ගැසෙන විට අහිංසකාවියකගේ දරාගත නොහැකි වේදනාවේ විලාපය හද මඬල ලතැවුලට ලක් කරමින් ඉකිබිඳින සුසුම් වැල් පිටව ගියේ අනපේක්ෂිතවය.
“අනේ අරුණි…මගේ අත්තම්මට මොකද මේ වුනේ…”ඇයව එකවරම සිහිමුර්ජා වී ඇද වැටුණි.

“හංසි….හංසි…අනේ හංසි කතාකරන්නකෝ….කතාකරන්න හංසි….කතකරන්න.”තම මිතුරියගේ මුව කමලට වතුර බිඳු කිහිපයක් ඉස අරුණි ඇයව වත්තම් කරගත්තාය.
“අනේ මගේ ආච්චිඅම්මේ….ඔයාගේ හංසිව දාලා ඔයත් යනවද?එතකොට ඔයා හංසිට ආදරේ නැද්ද….?”ඇය පිස්සියක මෙන් දෙඩෙව්වාය.
“අපි යමු හංසි…හොඳ ළමයා වගේ නැගිටින්න.”අරුණි ඇයව අස්වස්සන්නට උත්සාහ දැරීය.
“අනේ මගේ ආච්චිඅම්මට කියන්න මාවත් අරගෙන යන්න කියල…”
“ආචිචිඅම්මා ගෙනාව ආයුෂ ඉවරයි හංසි.ජීවිතේ කවදහරි දවසක මේ දෙට මූන දෙන්න වෙනවා හංසි….”ඇය දිගු සුසුමක් පිට කලාය.

ඝන අන්ධකාරයෙන් වෙලී ගිය වලාකුල් එක පෙළට කැටිවී නිල්වන් ගුවන් ගැබ වසාගන්නට නිමේෂයක් ගත නොවීය.හංසිගේ ගතට දැනුනේ විඩාබර ගතියකි.ඇය කඩුල්ල අසලට වී අත්තම්මාගේ රුව මැවෙන තුරු බලා සිටියාය.
“අත්තම්මේ….මේ,ඔයා මොකද කරන්නේ?”
“ඇයි අද අත්තම්මා පේන්න නැත්තේ…”ඇය සිතින් කල්පනා කරමින් කඩුල්ල පැන නිවස වෙත පියමැන්නාය.
කමරය වෙත ගොස් පොත් මිටිය මේසය මත තැබූ හංසි ටයි ගැටය බුරුල් කරමින් සාලයට පැමිණියාය.
“අත්තම්මේ…..අත්තම්මේ….කොහේ ගියාද මේ දොරවල් ඇරල දාලා…”
කිසිදු තීරණයකට එළඹගත නොහැකි වූ ඇය පහළ තිබූ වත්ත දෙසටද ගොස් තම මිත්තණිය සිටිනවාදැයි විපරම් කළාය.
“අනේ දෙයියනේ අම්ගේ ආත්තම්මට….නැහැ නැහැ මුකුත් වෙන්න බෑ….”ඈ තමාටම කියාගත්තාය.
“හංසි…..හංසී….ඉක්මනට එන්න.”අරුණි වේගයෙන් වචන පිට කලාය.
තම මිත්තණිය පැමිණ ඇතැයි සිතූ හංසි හනිකට දිව ආවේ ඉහවහා ගිය ප්‍රීතියකිනි.

අපරිමිත වූ සංසාර බන්ධනයන්හි යථාර්ථයක්ව ගිය ජීවිත දස දහස් ගණනක් මංමුලා වූ දෛවයෝගයක ඉහවහා ගිය ගැටලු හමුවේ හෙළන කඳුලු බිඳු ගැන ශෝක නොවන්නට තරම් මානුෂිකත්වයක් නොමැති මිනිසුන් සමාජගතව ඇත්තේ කලාතුරකිනි.ජීවිතය පදනම් කොටගත් කුටුම්භික යථාර්ථයෙන් මාතෘ සෙනෙහසින් අත්මිදුනු හංසිට පීතෘ ශක්තියද ජීවිතයට ලබාදීමට උත්සාහ කරන ඇගේ අත්තම්මා උහුලන මහමෙරක් තරම් ජීවන අරගලය ඇය කෙසේ විසඳාවිද යන්න ගැටලුවකි.